تبلیغات
صلح دوستی , برادری و برابری از نیکبختی های انسان است - پناهگاه کاروانیان راه ابریشم،مغاره های ولایت بامیان در چه احوال است؟

«کسی که «امروز» آگاه‌تر از «دیروز» نباشد انسان خردمندی نیست.»


Admin Logo
themebox Logo
«دوست دارم اسلحه را زمین بگذارید چرا که کمکی برای حفظ جان و انسانیت شما نمی‌کند. با سلاح برداشتن و وارد جنگ شدن هیتلر و موسولینی‌ها را دعوت می‌کنید تا وارد کشور شما شوند و داشته‌هایتان را به یغما ببرند. اگر این آقایان محترم تصمیم بگیرند کشورتان را اشغال نمایند آنها را پس می‌زنید. اگر شما را در بیطرفی خود رها نکردند آنگاه زن و مرد و کودک از خاک خود دفاع خواهید کرد واجازه نخواهید داد به اهداف خود برسند.» ماهاتما گاندی
تاریخ:سه شنبه 11 بهمن 1390-10:46 ب.ظ

پناهگاه کاروانیان راه ابریشم،مغاره های ولایت بامیان در چه احوال است؟

 هزاران مغاره در دل کوه‌ها که زمانی عبادتگاه راهبان بودایی بود و به مرور زمان پناهگاه کاروانیان جاده ابریشم شد، اکنون سرپناه خانواده‌های فقیر ساکن در ولایت بامیان افغانستان شده است.
خبرگزاری فارس: پناهگاه کاروانیان راه ابریشم،مغاره های ولایت بامیان در چه احوال است؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری فارس در ولایت بامیان، هزاران مغاره در دل کوه‌ها که زمانی عبادتگاه راهبان بودایی بود و به مرور زمان پناهگاه کاروانیان جاده ابریشم شد، اکنون سرپناه خانواده‌های فقیر ساکن در ولایت بامیان افغانستان شده است. مجسمه‌های بودا با قدمت 2 هزار ساله و مناطق دیدنی بسیاری مانند "بند امیر" در این ولایت قرار دارند. هزاران مغاره کوچک و بزرگ به اشکال مربع، مستطیل، مدور و شش ضلعی که در دل کوه‎ها وجود دارد، محل زندگی خانواده‎های فقیری شده است که از فرط بی سرپناهی به غارنشینی روی آورده اند.

 

 

این مغاره‎ها با سقف‎های گنبدی شکل خود که به صورت بسیار ماهرانه‎ای در دل کوه‎ها حفر شده اند، روزگاری محل تعلیم، عبادت و ریاضت پیروان مکتب بودا بوده‌ است.

بسیاری از تزئینات، نقاشی‎ها و گچبری‎های داخل این مغاره‌ها در طول سالیان دراز تخریب شده و یا مورد غارت قرار گرفته‌اند، اما همان مقدار باقی مانده می‎تواند رازهای بسیاری از خلاقیت، ذوق و هنر پشینیان را به نمایش بگذارد.

برخی از این مغاره‎ها که در حدود 1500 تا 2500 سال قدمت دارند، از طریق راهروها، دهلیزها و راه‌پله‎هایی به یکدیگر وصل شده‌اند که ساکنان آنها می‌توانستند از این‎ طریق با یکدیگر رفت و آمد کنند.

در بعضی از کتب تاریخی تعداد این مغاره‎ها که به آن "سموج" نیز می‌گویند به 12 هزار باب می‌رسد.

 

باستان شناسان و قدمت مغاره‌ها

 

"ازمریالی طرزی" باستان شناس معروف فرانسوی افغانی تبار نیز بر این باور است که تعداد مغاره‎های بامیان به بیش از 10 هزار باب است.

"کاظم یزدانی" دیگر تاریخ نویس معاصر افغان که تحقیقات وسیعی درباره بامیان انجام داده، معتقد است که در "دره سرخدر" واقع در 1200 متری غرب مجسمه تخریب شده بودا، چند مغاره بزرگ وجود دارد که نسبت به دیگر مغاره‎ها وسیع‌تر است که طول برخی از آنها 100 متر و عرض آنها به شش متر می‏رسد.

 

مغاره‌ها یادگار بودائیان

 

بزرگترین این مغاره‎ها، مغاره چهل ستون است که در فاصله 700 متری شمال بودای بزرگ واقع شده است.

این مغاره دارای دهانه‌ای نسبتا تنگ است، اما داخل آن وسیع و شبیه لانه مورچه است که هر دالان با ستون از دیگری جدا می‎شوند.

در داخل این مغاره ستون‎های از دل کوه تراشیده شده است و به همین جهت به آن چهل ستون می‌گویند، ولی تعداد ستون‌های داخل آن بیشتر از چهل عدد می‎باشد.

این مغاره‎ها بیشتر در دل کوه‎ها و تپه‎های "دره فولادی"، "سرخدر"، "دره اژدر"، "دره ککرک"، "شش پل" و مرکز

بامیان حفر شده‌اند و وقتی از پایین این جداره‌ها به بالا نگاه می‌کنی سوراخ سوراخ و مشبک مشبک است مانند لانه زنبوری که در تنه درختی کهنه جا دارد.

با گذشت زمان و در بسیاری از تحولات تاریخی بسیاری از مغاره‎های دوران بودا نابود شده‌اند به همین دلیل استفاده از آنها نیز متفاوت بوده است.

 

مغاره‌ها پناهگاه مستمندان بامیانی

این مغاره‎ها در آغاز عبادتگاه پیروان بودا، زمانی کاروانسرای تاجران جاده ابریشم، مدتی سنگر جنگجویان این سرزمین و امروز پناهگاه حدود 230 خانواده فقیر بامیانی است که جبر روزگار آنان‎ را به آنجا کشانده است.

شمار زیادی از ساکنان این مغاره‎ها افرادی هستند که در چند سال اخیر بعد از سال‌ها مهاجرت به وطن بازگشته‌اند و تعدادی هم زندگی در این مغاره‎ها را از بزرگانشان به ارث برده‌اند.

"خداداد" مرد 57 ساله‌ای که از ناحیه دست چپ معلول است تمام عمرش را در همین مغاره‎ها گذرانده است.

وی با خانواده شش نفری خود در یکی از مغاره‌های "سرخ قل" در نزدیکی تندیس بودای "صلصال" زندگی می‎کند.

وی در گفت‌وگو با خبرنگار فارس گفت: من به غیر از این مغاره درهیچ جای دیگری زندگی نکرده‌ام به اینجا عادت کرده‌ام، این مغاره خانه من است، با تمام سختی‎ها‌یی که در این مغاره وجود دارد ساخته‌ام.

"خدیجه" زنی 53 ساله و از زنان بی سرپرستی است که مسئولیت یک خانواده هشت نفری را بر عهده دارد، از ساکنان یکی از مغاره‌ها است.

وی خاطر نشان کرد: تاکنون چندین بار به شهرداری و دیگر ارگان‌های دولتی درخواست دادم تا برایم سرپناهی تهیه کنند اما هیچ ارگان دولتی و غیر دولتی به من کمک نکرد که از این مغاره خارج شوم.

"محمد کبیر" 70 ساله، از مهاجرینی است که بعد از سال‌ها مهاجرت به افغانستان بازگشته و در "دره سنگ چسپان" در یک مغاره فاقد پنجره، زندگی می‎کند.

آروزی خروج از مغاره

وی که به مبتلا به روماتیسم است، آرزویش این است: " کاش می‎توانستم برای زن و 3 کودک سر پناهی بسازم".

محمد کبیر که از زندگی در این مغاره‎ها به ستوه آمده است، گفت: زندگی در این مغاره آن قدر سخت است که اگر حیوانی را به این‎جا بیاورید فرار می‎کند، ما ناچار هستیم چون جایی برای زندگی نداریم بالاجبار در مغاره‎های نمناک زندگی می‌کنیم.

بامیان از مناطق سردسیر افغانستان است که زمستان‌های بی‌نهایت سردی دارد و راه‌های مواصلاتی به این ولایت به دلیل شدت ریزش برف در فصل سرما به مدت چهار ماه مسدود است.

 

سرپناه مغاره نشینان در انتظار موافقت حامد کرزی

"خادم حسین فطرت" شهردار بامیان در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در مورد واگذاری زمین یا تهیه سرپناه برای مغاره نشینان اظهار داشت: ولایت بامیان وسعت زیادی ندارد، زمین‌هایی که برای ساخت منزل برای مغاره نشینان و مهاجران این ولایت در نظر گرفته شده است، پس از تأیید رئیس‌جمهور به آنان واگذار خواهد شد.

پیش از این نیز "حبیبه سرابی" والی بامیان گفته بود: بدلیل نبود هماهنگی بین وزارت مهاجرین، توسعه شهری و مقامات دولتی در مرکز و همچنین نبود مهندسی شهری در این ولایت، شمار زیادی از مهاجران و مردم فقیر بامیان هنوز هم در مغاره‎های دوران بودا زندگی می‌کنند.

در همین حال یونسکو و اداره بناهای تاریخی افغانستان در تلاش هستند تا این مغاره‏ها را از سکنه خالی کنند تا وضعیت تاریخی این منطقه حفظ شود.

ساکنان این مغاره‌ها که با فقر دست و پنجه نرم می‌کنند، اکنون نگرانی دیگری بر نگرانی‌هایشان افزوده شده است فکر از دست دادن تنها سرپناه، چون کابوسی بر سر آنها سایه افکنده است.




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


How long does it take to recover from Achilles injury?
شنبه 18 شهریور 1396 10:21 ب.ظ
Admiring the time and effort you put into your site and in depth information you provide.
It's great to come across a blog every once in a while that isn't the same outdated rehashed
material. Wonderful read! I've saved your site and
I'm including your RSS feeds to my Google account.
How does Achilles tendonitis occur?
دوشنبه 30 مرداد 1396 09:40 ق.ظ
I will immediately snatch your rss feed as I can't in finding your e-mail
subscription link or newsletter service. Do you've any? Please allow me recognize in order that I may
just subscribe. Thanks.
ابراهیم
چهارشنبه 12 بهمن 1390 01:27 ق.ظ
من به نوبه خود به عنوان یک فرزند هزاره جا دارد که از نویسنده این متن زیبا و واقعی که یکی از مشکلات جامعه من را باز گو کرده هست تشکر و قدردانی کنم و در این رابطه لازم دیدم همانطور که در متن کمی اشاره شده باید تمام پلانها به مرکز فرستاده شود و مرکز تأیید کند بعد پول مصرف شود که فریاد حبیبه سرابی را در آورده بود که می گفت ما هر پلانی که می فرستیم مورد قبول نمی شود و خود مرکز نیز هیچ پلانی برای منطقه هزاره جات ندارد حالا خودتان فکر کنید که چه باید کرد بهترین راه همان هست که استاد شهید مزاری گفته بود حکومت فدرالی تنها راه چاره و نجات هزاره جات هست
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر